ΜίλτοςΠασχαλίδης

Το 1987 ο Μίλτος Πασχαλίδης φεύγει για την Κρήτη, όπου σπουδάζει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Η παραμονή του στο νησί θα αποδειχθεί καθοριστική όχι μόνο για τη ζωή του αλλά και για τη μουσική του ταυτότητα.

Το 1991 πραγματοποιεί την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση με τους Χαΐνηδες και τον πρώτο ομώνυμο δίσκο τους.

Το 1993 συμμετέχει στη δημιουργία του μουσικού εργαστηρίου «Νεάρχου Παράπλους» και στον ομώνυμο δίσκο. Παράλληλα με τη μουσική, συνεχίζει τις σπουδές του, παρακολουθώντας μεταπτυχιακό κύκλο μαθημάτων Φιλοσοφίας στο Ρέθυμνο.

Η Κρήτη γίνεται για εκείνον μια δεύτερη πατρίδα και η μουσική της, οι άνθρωποι και οι ιστορίες της θα επιστρέφουν συχνά στο έργο του.

Το 1995 κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός του δίσκος, «Παραμύθι με λυπημένο τέλος», σε παραγωγή του Μάνου Ξυδούς.

Είναι η αρχή της προσωπικής του δισκογραφικής πορείας και μιας διαδρομής που σταδιακά θα τον φέρει κοντά σε σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού.

Τα επόμενα χρόνια συνεργάζεται, μεταξύ άλλων, με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Βαγγέλη Γερμανό, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Θανάση Γκαϊφύλλια.

Το 1998 κυκλοφορεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος, «Κακές συνήθειες».

Στον δίσκο συμμετέχει και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, με τον οποίο θα δημιουργηθεί μια μακρόχρονη σχέση συνεργασίας και φιλίας.

Το 1999 εμφανίζεται στο «Άλσος» με τον Δημήτρη Μητροπάνο, ενώ το επόμενο καλοκαίρι περιοδεύει σε ολόκληρη την Ελλάδα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Οι ζωντανές εμφανίσεις αρχίζουν πλέον να αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της καλλιτεχνικής του ζωής.

Τον Απρίλιο του 2001 κυκλοφορούν οι «Βυθισμένες άγκυρες».

Ο τρίτος προσωπικός του δίσκος εδραιώνει ακόμη περισσότερο τη δική του τραγουδοποιητική ταυτότητα.

Ακολουθούν νέες εμφανίσεις και περιοδείες στην Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ η σχέση του με το κοινό χτίζεται όλο και περισσότερο μέσα από τη ζωντανή μουσική.

Τον Οκτώβριο του 2003 κυκλοφορεί «Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος».

Στον δίσκο συμμετέχει ο Σωκράτης Μάλαμας.

Ο χρόνος, η μνήμη, η απώλεια, ο έρωτας, η φιλία και η περιπλάνηση έχουν ήδη αρχίσει να αποτελούν σταθερούς άξονες της τραγουδοποιίας του.

Το 2005 συμπληρώνονται δέκα χρόνια από το πρώτο «Παραμύθι».

Η επέτειος αποτυπώνεται στη ζωντανή έκδοση «Έχουν περάσει χρόνοι δέκα», η οποία ηχογραφείται στο Θέατρο Βράχων.

Στη σκηνή συναντιέται με φίλους και συνοδοιπόρους, ανάμεσά τους τον Βαγγέλη Γερμανό, τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Δημήτρη Μητροπάνο, την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Χρήστο Θηβαίο.

Το 2006 ακολουθεί ειδική έκδοση με DVD.

Τον Δεκέμβριο του 2007 κυκλοφορεί το «Ψωμί κι εφημερίδα».

Δίπλα στα δικά του τραγούδια βρίσκονται δημιουργίες φίλων και συνεργατών του. Ανάμεσά τους ο Γιώργος Ανδρέου, ο Κώστας Λειβαδάς και ο Στέργιος Γαργάλας, ενώ σε δύο τραγούδια τους στίχους υπογράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου.

Η σχέση του με τον Οδυσσέα Ιωάννου θα εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες δημιουργικές συνεργασίες της πορείας του.

Την περίοδο 2008–2009 συνεργάζεται στενά με τον Θάνο Μικρούτσικο, πραγματοποιώντας μαζί του μεγάλο αριθμό εμφανίσεων και συναυλιών.

Το 2009 αρχίζει η συνεργασία του και με τον Χρήστο Λεοντή.

Τον Ιανουάριο του 2010 κυκλοφορεί το «Ξένιος — Η Κρήτη εντός μου».

Πρόκειται για μια μουσική επιστροφή στον τόπο που καθόρισε τα νεανικά του χρόνια. Στον δίσκο συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Βασίλης Σκουλάς και ο Ψαραντώνης.

Το 2010 εμφανίζεται πιο ολοκληρωμένα και η συγγραφική πλευρά του, με την έκδοση του βιβλίου «Δύο νύχτες στο Σαράντι».

Το 2012 η μακρόχρονη φιλία και συνεργασία με τον Οδυσσέα Ιωάννου οδηγεί στον δίσκο «Ξένοι σ’ έναν τόπο που αλλάζει».

Η κοινή τους διαδρομή είχε ήδη δώσει τραγούδια τα προηγούμενα χρόνια και πλέον αποκτά τη μορφή ενός ολοκληρωμένου έργου.

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και ο «Επόπτης», το δεύτερο βιβλίο του.

Η μουσική και η λογοτεχνία λειτουργούν πλέον ως δύο παράλληλοι τρόποι αφήγησης.

Το 2014 κυκλοφορεί το βιβλίο «Αγύριστο κεφάλι — Ο Άλκης Αλκαίος που γνώρισα».

Πρόκειται για μια προσωπική κατάθεση γύρω από τον ποιητή και στιχουργό Άλκη Αλκαίο και τη σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους.

Η έκδοση συνοδεύεται από το CD «Καλοκαίρι στην Αμοργό (και άλλες ιστορίες)».

Ο Άλκης Αλκαίος αποτελεί έναν από τους ανθρώπους που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην καλλιτεχνική διαδρομή του Μίλτου Πασχαλίδη.

Το 2015 συμπληρώνονται είκοσι χρόνια προσωπικής δισκογραφίας.

Δύο μεγάλες συναυλίες στο Θέατρο Βράχων συγκεντρώνουν τραγούδια, φίλους και συνεργάτες από διαφορετικές περιόδους της πορείας του.

Το υλικό κυκλοφορεί στο διπλό live album «Ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει».

Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο «Παραμύθι», τα τραγούδια του έχουν πλέον αποκτήσει τη δική τους ιστορία μέσα στον χρόνο.

Το 2016 κυκλοφορούν οι «Περσείδες».

Ένα ιδιαίτερα προσωπικό έργο γύρω από την απώλεια, τη μνήμη, τον έρωτα και την ανάγκη του ανθρώπου να ξαναχτίσει τον κόσμο του όταν όλα γύρω του αλλάζουν.

Οι «Περσείδες» αποτελούν έναν από τους πιο εσωτερικούς σταθμούς της δισκογραφίας του.

Το 2017 κυκλοφορεί το «Τραγούδια που ζούνε λαθραία».

Ο Μίλτος Πασχαλίδης ερμηνεύει τραγούδια σε μουσική του Μάριου Τόκα και στίχους του Άλκη Αλκαίου.

Το έργο αποτελεί ταυτόχρονα μουσική συνάντηση και φόρο τιμής σε δύο δημιουργούς με τους οποίους τον συνέδεσαν ισχυροί καλλιτεχνικοί και προσωπικοί δεσμοί.

Την ίδια περίοδο κυκλοφορεί και η συλλογή «Τα τραγούδια μια σταλιά».

Τον Μάρτιο του 2020 κυκλοφορεί «Στη χώρα των αθώων».

Αφετηρία για τον τίτλο του δίσκου γίνεται ένα ποίημα του Μάνου Ελευθερίου, το οποίο ο ποιητής είχε εμπιστευθεί στον Μίλτο Πασχαλίδη και εκείνος μελοποίησε.

Το έργο κινείται γύρω από τη μνήμη, την απώλεια, τη φιλία και την κοινωνική πραγματικότητα.

Η κυκλοφορία του συμπίπτει με την έναρξη της πανδημίας και με μια πρωτόγνωρη διακοπή της συναυλιακής ζωής.

Για έναν καλλιτέχνη που έχει περάσει δεκαετίες στον δρόμο, η παύση είναι μεγάλη.

Η δημιουργία όμως συνεχίζεται.

Το 2021 ο Μίλτος Πασχαλίδης συναντιέται δισκογραφικά με τον Χρήστο Θηβαίο στο «Εμπάργκο».

Οι δύο ερμηνευτές προσεγγίζουν το εμβληματικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου και του Άλκη Αλκαίου, δημιουργών με τους οποίους συνδέθηκαν καλλιτεχνικά και προσωπικά.

Το έργο αποκτά αναπόφευκτα και χαρακτήρα μνήμης, ιδιαίτερα μετά την απώλεια του Θάνου Μικρούτσικου.

Το 2022 κυκλοφορεί το «Δυο νύχτες στον Σταυρό του Νότου», μια ζωντανή καταγραφή δύο παραστάσεων στον χώρο με τον οποίο ο Μίλτος Πασχαλίδης έχει συνδέσει ένα μεγάλο μέρος της συναυλιακής του ιστορίας.

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το βιβλίο «Ξενοδοχεία».

Ύστερα από δεκαετίες περιοδειών, τα δωμάτια ξενοδοχείων, οι πόλεις και οι άνθρωποι του δρόμου μετατρέπονται σε ιστορίες — πραγματικές, επινοημένες ή κάπου ανάμεσα στα δύο.

Το 2023 έρχεται μια ακόμη σημαντική συνάντηση.

Ο Χρήστος Λεοντής εμπιστεύεται στον Μίλτο Πασχαλίδη την ερμηνεία του έργου «Ήθελα κάτι να σου πω».

Έντεκα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή παρουσιάζονται με νέες ενορχηστρώσεις και με τη φωνή του Μίλτου Πασχαλίδη.

Η συνεργασία αποτελεί συνέχεια μιας σχέσης που είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια νωρίτερα και προσθέτει έναν ακόμη σημαντικό σταθμό στη δισκογραφική του πορεία.

Το 2024 συνεχίζει τις περιοδείες και τις ζωντανές εμφανίσεις του στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Το καλοκαίρι συναντιέται επί σκηνής με τον Γιάννη Κότσιρα σε μια μεγάλη σειρά κοινών συναυλιών.

Παράλληλα συνεχίζονται οι μεμονωμένες δισκογραφικές συνεργασίες και τα singles, ανάμεσά τους το «Άτιμο πράγμα η τιμή», σε μουσική Νίκου Τερζή και στίχους Γιάννη Κότσιρα, καθώς και το «Μη φοβάσαι, σε θυμάμαι», σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους Νίκου Αναγνωστάκη.

Το 2025 συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του «Παραμύθι με λυπημένο τέλος».

Τρεις δεκαετίες προσωπικής δισκογραφίας γίνονται αφορμή για μια μεγάλη μουσική γιορτή.

Τραγούδια τριάντα χρόνων επιστρέφουν στις συναυλίες μαζί με φίλους, συνεργάτες και ανθρώπους που συνόδευσαν διαφορετικές περιόδους της διαδρομής.

Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το «30 Χρόνια Μίλτος Πασχαλίδης — Παράλληλη Δισκογραφία».

Η συλλογή φωτίζει μια διαφορετική πλευρά της πορείας του: τις πολυάριθμες συμμετοχές σε έργα άλλων δημιουργών και καλλιτεχνών.

Είναι μια υπενθύμιση ότι η ιστορία αυτών των τριάντα χρόνων δεν γράφτηκε μόνο μέσα από τους προσωπικούς δίσκους.

Γράφτηκε μέσα από τις συνεργασίες και τις συναντήσεις.

Το 2026 βρίσκει τον Μίλτο Πασχαλίδη ξανά στον δρόμο.

Οι συναυλίες συνεχίζονται σε Ελλάδα και Κύπρο, ενώ καινούργιες συνεργασίες προστίθενται στη διαδρομή του. Ανάμεσά τους και το «Κρυφά του κόσμου» με την Παυλίνα Βουλγαράκη.

Περισσότερα από τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το πρώτο «Παραμύθι με λυπημένο τέλος».

Στο διάστημα αυτό οι προσωπικοί δίσκοι συναντήθηκαν με ζωντανές ηχογραφήσεις, βιβλία, μουσική για το θέατρο, τραγούδια άλλων δημιουργών και δεκάδες δισκογραφικές συνεργασίες.

Πάνω απ’ όλα, όμως, συναντήθηκαν με ανθρώπους.

Άλλοι βρίσκονται ακόμη στον δρόμο μαζί του. Άλλοι λείπουν. Τα τραγούδια κρατούν κάτι από όλους.

Από την Κρήτη των πρώτων χρόνων μέχρι τις μεγάλες συναυλίες και από το «Παραμύθι με λυπημένο τέλος» μέχρι σήμερα, η διαδρομή του Μίλτου Πασχαλίδη παραμένει μια ιστορία τραγουδιών, φίλων, ταξιδιών και συναντήσεων.

Μια ιστορία που, περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να γράφεται.